Zygmunt Pejsak

Urodzony 17 kwietnia 1948 roku w Tarnowskich Górach Zygmunt Pejsak ukończył II Liceum Ogólnokształcące w Tarnowskich Górach (1966) i Wyższą Szkołę Rolniczą we Wrocławiu (1972).

Uzyskał tytuł doktora nauk weterynaryjnych w 1977 roku na Akademii Rolniczej we Wrocławiu, doktora habilitowanego w 1985 roku w Instytucie Weterynarii w Puławach, a tytuł profesora (zwyczajnego) w 1990 roku.

Po obronie doktortu wyjechał do USA na staż u prof. dra Williama P. Switzera (Uniwersytet Iowa). W 1980 roku rozpoczął pracę w Instytucie Weterynarii w Puławach, będąc w latach 1982–2018 kierownikiem Zakładu Chorób Świń.

Pejsak pełnił liczne funkcje naukowe i administracyjne, m.in. przewodniczącego Rady Naukowej Państwowego Instytutu Weterynaryjnego, członka Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, przewodniczącego Zespołu Specjalistów ds. oceny w Zespole Nauk Weterynaryjnych KBN, przewodniczącego Rady Sanitarno-Epizootycznej przy głównym lekarzu weterynarii i krajowego kierownika specjalizacji chorób trzody chlewnej; był ekspertem FAO.

Realizował badania nad zastosowaniem metod biologii molekularnej w diagnostyce chorób zakaźnych świń oraz organizował międzynarodowe konferencje naukowe z zakresu higieny świń, tworząc i promując szkołę polskich pracowników nauki związanych z ochroną zdrowia świń. Opracował liczne szczepionki i leki stosowane w chorobach świń, np. Suibicol, KARNO-pig, Aptovac.

Autor ponad 700 publikacji w krajowych i zagranicznych czasopismach oraz 8 podręczników, m.in. Choroby świń (2002), Ochrona zdrowia świń (2007) i Afrykański pomór świń (2016). Był członkiem licznych komitetów redakcyjnych czasopism naukowych i członkiem Polskiej Akademii Nauk (od 2010; wcześniej członek korespondent PAN) oraz Prezydium Wydziału II PAN i Prezesem Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem im. Michała Oczapowskiego i innymi odznaczeniami; otrzymał liczne nagrody za działalność naukową.