Zbigniew Tadeusz Kaczmarek
Biografia
Zbigniew Tadeusz Kaczmarek urodził się w Tarnowskich Górach i zaczynał treningi w LZS Tarnowskie Góry; przez większość kariery (1965–1981) bronił barw Górnika Siemianowice.
Pierwszy sukces w karierze osiągnął w 1969 roku podczas mistrzostw świata w Warszawie, zdobywając brązowy medal w wadze lekkiej. Lepsi byli Waldemar Baszanowski i János Bagócs.
Następnie zdobywał złote medale na mistrzostwach świata w Columbus (1970) i Lima (1971).
W 1972 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Monachium, zajmując trzecie miejsce w wadze lekkiej. Wyprzedzili go Mucharbij Kirżynow z ZSRR i Mladen Kuczew z Bułgarii.
W 1974 roku zajął drugie miejsce na mistrzostwach świata w Manili; wynik ten powtórzył na mistrzostwach świata w Moskwie rok później. W obu przypadkach lepszy był Petro Korol z ZSRR.
W 1976 roku wystąpił na igrzyskach w Montrealu, gdzie pierwotnie zajął pierwsze miejsce. Podczas kontroli dopingowej wykryto niedozwolone środki i został zdyskwalifikowany.
Kolejny medal zdobył podczas mistrzostw świata w Stuttgarcie w 1977 roku, zajmując trzecie miejsce za kubańczykiem Roberto Urrítia oraz Siergiejem Piewznierem z ZSRR.
Ostatni sukces osiągnął w 1978 roku, zdobywając srebrny medal na mistrzostwach świata w Gettysburgu, rozdzielając podium z Janko Rusewą z Bułgarii i Günterem Ambräss z Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Moskwie w 1980 roku, kończąc rywalizację na szóstej pozycji.
Ponadto zdobył dziesięć medali na mistrzostwach Europy: złoty w 1976 roku, srebrne w latach 1971, 1972, 1974, 1975 i 1977 oraz brązowe w latach 1969, 1970, 1973 i 1978.
Pięciokrotnie był mistrzem Polski.
W 1981 roku wyjechał do Niemiec Zachodnich, startował w wadze lekkiej i średniej, zdobywając kilka tytułów mistrza Niemiec.
Zmarł 15 maja 2023 w Hanowerze; 29 maja został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Tarnowskich Górach.
Odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi (1972).